Showing posts with label Зүрхний бичээс. Show all posts
Showing posts with label Зүрхний бичээс. Show all posts

2019/01/29

Хугархай



Хувиа бодох ... энэ зан халдварладаг гэвэл үнэмших үү.  Хэн нэг хүн зөвхөн өөрийгөө ярьж, өрөвдөж, дөвийлгөж, өөрийнхөөрөө дүгнэж, цэгнэж, шийдэж, тэгээд тэрийгээ тулгаж... Тэр тулгалтынх нь өмнө ямар ч хүчгүй мэт санагдаж, өдөр ирэх тусам гарах гарцгүй мухардаж...

Яван явсаар дотоод дуу хоолойгоо өөрт нь биш өрөөлд гаргадаг болчихсон ... Сонсож байгаад нь хашгирч, хань болж байгаад нь ачирхаж... Хувь эгод минь халдсан өчүүхэн л хандлага ирвэл өргөст хатгуулсан мэт өрвөсхийж, хэнд ч бай шүүлтүүргүй хариу барих...буцаахдаа мэдээж буцлалт огшилтоор сумлах ... хадсан хадаасаа тэгсгээд сугалж авах ч үлдсэн ормынх нь талаар өчүүхэн ч бодохгүй...

Хайрлуулах, ойлгуулах хэрэгцээ хангагдахгүй болохоор хаа хамаагүй нэгнээс нөхчих гээд л... Юм болгонд хожчих юмсан гэсэн нэг тийм хөнгөхөн шунал ... Ярилцах, сонсох, дэмжүүлэх ёстой орон зайдаа нэвтэрч чадахгүйгээс мөнхийн дутуугийн мэдрэмжтэй... ... Тэртэй тэргүй үг, үйлдэл буруудах учир оч шидэж өрдсөнөөс цурманд оруулж намжаах нь өлзийтэй..  Байгаа онохгүй болохоор тэс өөр орчил руу онилж тайвшраад л... Яахав, ялсан баатрын бахдалтай хэсэг явнаа бас... 

Харилцааны яг энэ доголдлыг ойлготлоо өч төчнөөн цаг хугацааг үрж, мөн тооны хүмүүсийг түлхэж, тэр хэрээр ганцаардаж, өширч, гомдож, улам бүр хувиа хичээсээр... Харин ойлгосон хойноо зүгээр л хоосон санаа алдсан. Хэнд ч юуг ч тайлбарлахыг, залруулахыг, буцааж авчрахыг хүсээгүй.  

Магад ингэж бодож байгаа минь буруугийнхаа шалтгааныг бусад руу чихэж аваад өөрийгөө өмөөрөх гэсэн бас нэг төрлийн хувиа бодолт ч юм билүү... Үзэл бодол, үнэт зүйл, ахуй орчин, аз жаргал, хайрын тухай ойлголт... бүх юм тэс өөр, өөр өөрийн үнэнээрээ зүтгүүлж, резин шиг 2 тийшээ татагдсаар хэзээ тасарч харвахыг зүгээр л хүлээмээр... Түрүүлж үйлдэл хийгээд, түүнийгээ дааж чадалгүй яллуулж суугаагийнхаа горыг үүрээд ... оногдсон буландаа өөр рүүгээ шургаад чимээгүйхэн хярах...

Сэтгэл доторх хугархай харагдах бишдээ ямар...

2012/03/02

Санаж очоод саатан тухална би...

Ээж ээ... загнуулахаас залхдаг, залхуугаа дуудуулах огтхон ч дургүй, “өө сэвгүй” охин тань Танд зав гаргаад захидал бичиж байна гэвэл итгэх үү. Оюутан болж таныхаа дэргэдээс холдсоноос хойш хааяахан очиж, очихоороо нөхөр хүүхдийн хамт нэг л их дайлуулж цайлуулан зочин шиг аяглаж, бэлгэдлийн төдий зүс царайгаа харуулсан болж явсаар олон жил өнгөрчээ.

Таныхаа дэргэд хоёр хоног боловч өнжиж, яг л жаахан байсан шигээ оровч гаравч даган, нарийн ширийнийг хүүрнэн, хууч хөөрөн саатъя гэж хааяа бодох ч нэг л болж өгөхгүй юм. Охиноо улам сайн яваасай гэсэндээ юухан хээхнийг анзааран шүүмжилж байгаа чинь тээртэй санагдаж, “өөрөө төгс юм шиг хүн өөлөөд байх юм, явлаа...” гэж ирээд л мөн ч олон удаа толгой хаялан гарсансан. Утсаар ярихдаа хүртэл яарч төвөгшөөгөөд л “За...., тэгээд ..., нуршилгүй гол юмаа ярь” гэж ч байх шиг. Эхээс төрөөгүй эрэгнээс унасан аятай таныгаа үгүйсгээд л, би ч буруу сэхэж байна даа. Өнөөдрийн минь ахуй болж бүтээд, бусдаас илүүрхэхгүй ч дутах юмгүй яваа болохоор л ингэж омголонтож байгаа байх. Өнгөт амьдрал гэрэл шигээ алаглах энэ их хөлийн газар цаг гэдэг алтнаас үнэтэй ч ижийдээ арав таван хором зарцуулчих завгүй, амин чухал ажил гэж юу байхав дээ.

Айлын охидууд шиг ээждээ эрхэлж нялхарч өсөөгүй л дээ, би. Ээж рүүгээ ухаан зулаггүй яарч, эрх нялхамсуу үгс сав л хийвэл урсгадаг хүмүүсийг бүр гайхдаг гээч. Хамгийн сүүлд хэзээ тандаа үнсүүлснээ ч үнэндээ санахгүй байна, Цагаан сарыг эс тооцвол. Гараасаа хөтөлж өсгөсөн ганц охин чинь эрчүүдээсээ дор, ийм хахир хатуу, хуурай газрын сайр шиг хөшүүн хадмал хүн болж хүмүүжнэ гэж та бодоо ч үгүй байх. Чухам юу намайг ийм болгосныг би мэдэхгүй ээ.

Магад ганц охин гээд аавдаа илүү амь татуу явсанынх биз. Аав маань бурхан болсоор удаж, саяхан цайны ханьтай болсноос тань хойш Тандаа очих нь бүр ч цөөрч, ханхай гэртээ хань татах сэтгэлийг нь ч бодолгүй хүнийрхэн өндөлздөгөө өөрөө ч мэдрэхээ больж. Насны эцэст цайгаа хувааж уух хүнтэй болсон ч охиноороо дутаж, үгүйлэн харуулдагийг чинь уг нь би мэднээ. Хааяхан илүүчлэх хэд гурван төгрөг, ховорхон илгээдэг бэлэг сэлтхэн охиных нь сэтгэлийн галыг орлохгүй гэдгийг ч бас гадарладаг. Амьдад нь шальтай баярлуулаагүй атлаа алаг орчлонгоос яваад өгсөн хойно нь нэг их сайн охин байсан юм шиг энэлж шаналан, элгээ эвхэн харамсан уйлахаа ч бүр сайн мэдэж байна.

Гэхдээ та минь надаас хэзээ ч илүүг шаарддаггүй, өөрийгөө болгоод, өрөөлд муу хэлүүлэхгүй явж байгаад минь сэтгэл ханаж, баярлаж явдаг дэндүү уужимхан сэтгэлтэй. Ерөөс эх хүн бүр ийм байдаг байх. Амьдралын атираа нугачаа, насныхаа тоогоор олж авсан ухаарал нь тэднийг ийм өр нимгэн болгодог биз. Магад би ч бас нэгэн цагт охиноо хүлээгээд л, ирэхээр нь туньсан сэтгэлээ дутагдлыг нь өөлж гарган, дургүйг нь хүргэх биз. Тэр цагт таныгаа сэтгэлийнхээ гүнд хүртэл ойлгох болохоор одоо ингээд гөлмөн төмөр шиг гөлгөр хүйтэн царайлаад явж байгаадаа гэмшивч, тэгтлээ өмрөхгүй л байна. Хэлж болдоггүй үгс, хэрэгжүүлж чаддаггүй ухаарал гэж байх юм.

Учиргүй өөрчлөгдөөд урд хождоосоо илүү сайн охин болно гэж би амлахгүй, угаасаа чадах ч үгүй байх. Сэтгэлийнхээ мухарт таныгаа бодож, хаа нэг цайныхаа дээжийг зүглүүлэн өргөж, их л болж Гандан зүглэж ижийдээ урт наслахын ерөөл уншуулахаас өөрөөр гийгүүлж базаахгүй биз дээ, охин чинь. Энэ бүхнийг засч залруулахгүй ч ойлгож ухаармар аядаж байгааг бодоход таны охин ч бас хорвоогийн жамаар хонгор насаа алсалж яваа бололтой.

Загнаад ч болов дэргэд минь байсан ч болоосой гэж харамсахаасаа өмнө заавал тандаа зорин очиж, хөөрөлхөн сонирхуулах жижиг сажиг зүйлсийг ч орхилгүй тогтож сонсон, хөлсөө гартал гарын тань цайг ууж саатнаа. Баруун айлын хүүхэн залуу хоёр том нохой тэжээдэг, зүүн талын хөршийнд хүмүүс цуглаж сүмийн дуулал дуулдаг, хаврын салхинд туугдаж ирээд тагтанд нь хөглөрөх цаасан дотор хийморийн дарцаг байсан, энүүхэн урдах замыг сумын захиргаа саяхан засмалдсан гээд танд минь ярих сонин мунддаггүй. Ач холбогдолгүй юм ярилаа гэж ахиж би тээршаахгүй ээ, түм буман дутагдлаа ч бас түүртэж ихэрхэлгүй хэлүүлнэ.

Адайр охиноо ухаажина гэж итгэн аясхан цэнхэр, гуниг хүрэхгүй алсдаа та минь хүлээж л суугаарай.
2012.03.01

2011/05/19

Зодоон

Эд эс бүрийг минь тэжээж тэтгэж байдаг эрх мэдэл, үүрэг хариуцлага бүхий чухал хоёр эрхтэн яван явсаар нэгэн биед багтаж шингэхгүй дээрээ тулах нь.

Таарч тохирохоо больсон тархи зүрх хоёрын зөрчилд энэ бие ядарч, эцэж цуцан сульдана. Зүрх зоргоороо аашилж, судасны лугшилтаас зөрж цохилно. Аль л болохгүй бүтэхгүй рүү тэмүүлж амар заяа үл үзүүлнэ. Хорих тусам булгилж ховдолоосоо хальж дэлсэнэ. Тархи түүнийг тогтоон барих гэж тамаа цайж, тамир нь барагдаад ирэхээрээ "ухамсар"-аас тусламж хүснэ. Хариуд нь зүрх зогсохоороо айлган, хэнхдэгээ цохихдоо хэм алдана.

Өрөвдөн нигүүлсэж, ойлгон хайрлах сэтгэлийг үзэн ядалт, өшөө хорсол болгочихгүйн тулд зүрх байдгаараа тэлчилнэ. Өрөөлийн өнгөрсөн үйлдэлд биш өнөөгийн хандлагад эгдүүцнэ. Тархи түүнийг тайвшруулж, "одоо болноо, орхи" гэж мянгантаа үглэвч нэмэргүй. Зүггүйтэж яваад олсон шархандаа зүрх хөндүүрхэн эмзэглэсээр. Тархи тамтагаа барж, зүрхийг зөнд нь хаях гэж үзнэ. Гэвч ганцаардаж өнчрөхдөө гарцаагүй санаа тавих буюу заримдаа зэмлэн буруушаана.

Дурын нэгнийг дургиулж, давах босго, савах хаалгагүй явсаны чинь гор хэмээн тархи хааяа хатуурхана. Уураг тархи чи тийм л ухаантай юм бол урьдчилж сануулж, унахаас аврах чинь яалаа хэмээн зүрх зөрүүлээд ам асууна. Тэгээд л зодоон эхэлнэ, тэдний тэмцэлдээнд тэсэхийн аргагүй шархиран өвдсөндөө эзэн ялархаж, чаддагаараа гоморхлын нулимс мэтгэнэ. Зангиран бөмбөрөх нулимсыг завсаргүй нэрж залхсандаа нүд бас эгдүүцэн бухимдана.

Огло харайн хэлбэлзэх зүрхний хэмнэлийг гүйцэж чадахгүй болохоор тархи шаралхаж, яах учраа олж ядан янгинан өвдөнө. Ёс суртахуун, хэм хэмжээ ярин номчирхох тархинд өширхөж зүрх зогсоо зайгүй үсчинэ. Зөрүүдхэн энэ бие зүрх тархи хоёрынхоо алийг нь дагахаа мэдэхгүй, салаа зам дээр санаашран зогсоно. Зүрхээ дагаж зөндөө тэнэг үйлдэл хийсэн одоо болъё, тархиа дагаж там шиг мэдрэмжийг дотроо ганцаар оршуулсан, одоо болно. Тархи зүрхний зодооныг таслах цаг болжээ. Чухам яаж...

Зүгээр л чөлөөл. Уучлаад уужир. Яг л орсон бороо татардаг шиг, хурсан үүл сарнидаг шиг уйт бодол, улигт шаналлыг үлдэн хөөгөөд өөрийгөө амирлангуй хайраар шагна. Өрөөлийг орон зайд нь үлдээ. Зүрхнээсээ “адреналины гуниг”-ийг авч хаяад, тархинаасаа амттай дурсамжийг нэгбүрчлэн арч. Тэгээд сэтгэлээ алгуурхан чагна. Солгой хэмнэл үл сонсогдож, сондгой зураас эс үзэгдэнэ. Зодоон дуусч байна.

Ангид. Алсад. Амар. Тэнгэрийн агуу нь бүүдийгээд цэлмэдэгт, оршихуйн агуу нь огшоод замхардагт буй...

2011/04/17

Аялал

Шинэхэн кадилакт суугаад гурван сар орчим хөгжилтэй аяллаа. Хурдны замаар, юу ч бодохгүй, юуг ч хүсэхгүй, жигүүртэй юм шиг жингүйрэн давхих сайхан байв. Хүрэх газар хаана ч юм бүү мэд, хүлээх үр дүн гээд байх ч юмгүй, зөвхөн тэр л цаг хугацаагаар амьдарч, амьсгалж чадсан өдрүүдийг эргээд дурсахад эгэлгүй сонихон...

Харамсалтай нь, /золоор ч гэх юм уу/ аялал минь гэнэтхэн таслагдсан. Ерөөс гэнэ сэнэгүй байхад минь, ер нь юу ч бодож амжаагүй байхад, оргилсон их хурдан дунд огцом тоормоз авсан, нөгөө кадилак.... Яг тэр үед нь замын эргүүлэг таарч, ямар ч бэлтгэлгүй явсан би эгээтэй л годроотож унаагүй. Хамгаалалтын бүс, хийн дэр, аваарын дохио... аль аль нь байгаагүй, хамгийн гол нь, сэтгэл минь түрүүлээд нисч явсан болохоор хэсэгтээ захирагдахгүй хэцүү л байсан...

Төгсгөлийг нь төлөвлөө ч үгүй байж намайг аялалд урьсан төмөр хүлгэнд буруу өгөхгүй ээ. Тэр их хурдан, гоёмсог, сүүлийн үеийн эд байлаа. Харин хэр найдвартайг нь би мэдэж чадаагүй, угаасаа надад амь даатгал ч байгаагүй.

Гэхдээ..., машинаасаа би айх байтал машин минь надаас гэнэтхэн жийрхсэн нь жаахан хачирхалтай. Бүх насаараа туулайчлах бүтэлгүй зорчигч гэж үзсэн үү, эсвэл биедээ бөмбөг нуусан амиа золиослогч гэж санасан уу... Айсуй өдрүүдийг хэт хүндрүүлж төсөөлсөн ч юм уу, амласнаа огоороод аяллын дунд гэнэт зогссон. Тэгээд буухыг хүсээд аяллаа өндөрлөсөн. Анхнаасаа гарах ёсгүй замд гарлаа гээд ангалд унахаас аварч байгаа нь тэр юм байх.

Зуу хол давсан милийн хурдан дунд зугуухан эрчээ сааруулж болох л байсан. Эсвэл, зорчигч өөрөө зориг гаргаж ослын буулт хийхийг нь хүлээх ёстой байсан байх... За ер нь тэгээд, заавал миний санаагаар загварчлагдах албагүй л дээ. Ямартаа ч, гэнэтийн тэр аялал гэрэл гэгээ, эрч хүчээр дүүрэн байсан болохоор өнгөрсөн цаг хугацаанд өнгө нэмж үлдсэн.

***
Алжааж ядарсан аянчин холын замаас ирэв. Аяны тоосоо гөвөөд хорвоог өөрөөр харав. Зузаан линзээ аваад эргэн тойрноо ажиглалаа, зулзган ногоо цухуйж урь ирсэн байлаа. Анхны бороо аль хэдийнэ орчихжээ, амьдрал яг л урдынхаараа өрнөнө. Орхиод гарсан бүхэн нь өнөөх л янзаараа, оршихуйн тэр ертөнц нь үнэ цэнэтэй хэвээрээ.

Илүү найдвартай машин зогсоолдоо түүнийг хүлээнэ, ирэх өдрүүдийн уртад түүн шиг түшиг үгүй. Багадаа сонгосон болохоор дассан гэдэг тоймгүй, бартаат хол замыг цугтаа туулахдаа ажрахгүй.

Зорчигчоо зовоохгүй гэсэн замын ганц дүрэмтэй, зоргоор нь биш гэхэд хүслээр нь маршрутаа товлодог. Хальж халтирах бүрийд нь чимээгүйхэн чиглүүлж, хамтын урт аяллаа итгэлтэйхэн үргэлжлүүлдэг. Тэнэглэж дуусахыг нь тэвчээртэй хүлээнэ, тэглээ гээд замын дунд явгалахгүй. Тэнгийн ачааг тэнцүүлж үүрэх гэж хүлэг минь болсон ч тэнхээндээ найдаад бараг ганцаар үүрнэ.

Хараа булаахаар дэгжин загварлаг биш ч ханилж явахад цаанаа нэг тухтай. Заримдаа, замын уртад аяншиж түүртэхэд залуураа огцом эргүүлж салхи сөрөн давхина. Аадар бороо, цасан шуурга юу ч тохиолоо гэсэн аль чадлаараа нөмөрлөж, аяллаа үл сааруулна. Анхнаасаа над шиг хайнга хүнд зориулагдсан гэлтэй аливаад ажрахгүй, барагтайд барьц алдахааргүй бат бөх...

Харьцуулах гээгүй ээ, угаасаа л үйлдвэрлэсэн он, бүтээгдсэн газар нь ондоо, өөр өөрийн орон зай, цаг хугацаандаа эзэн болсон өөлөхийн аргагүй өвөрмөц хүлгүүд. Аль нэг цагийн соёрхлоор аян замд надтай таарах л байсан адармаатай учрал...

Цаг зуурын болгон дурсамжийн мананд замхарсан. Цаашлах алс минь тодоос тод дурайна. Улирч одсон өдрүүдэд аяны ерөөл үлдээгээд урагшлах харгуйдаа мөрөөдөл дүүрэн тэмүүлнэ.

Амьдрал тэр чигээрээ аялал. Гэхдээ аялалд ч бас апдэйт хэрэгтэй...


2011/03/15

The end


Цаснаар ирээд цастайгаа буцсан догдлол минь
Цаанаа л нэг жихүүн...
Цаашид..., цасанд би дурлахгүй ээ.





2011/02/17

Шарталт

Шаналах нь даанч хэцүү болохоор шартахаас би айж байна.

Сэтгэлд хоосон оргиж, сэмхэн үгүйлж, зорилгогүй гөлөрч, утгагүй санаашрах зовлонт тэр мэдрэмжийг үргэлжлүүлмээргүй байна. Эхлэл нь инээд, эцэс нь нулимс байх вий гэхээс энд хүрээд тоормоз авмаар байна.

Амсаад саламгүй тэр дарсны шарталт архины маргаашаас тэс ондоо. Цаг хугацаанаас өөр юунд ч үл тайлагдах, цайлган инээдээс нь өөр юуг ч үл хүсэмжлэх.

Гэвч... шарталтын дараа тархи биш зүрх илүү тарчилж, шархны халуунаа даахгүй байж мэдэх учир гэгээхэн тэр дарсыг хундаганд нь үлдээе, гэнэхэн гуниг нь харин сэтгэлд минь хоцрог.

Дурлалын дарсыг дуустал нь уухгүй би... дуртай ч гэсэн дундуурхан орхиё.




2009/03/14

Тэнэг...



Нулимс тэнэг байх аа
Өөрөө л урсаад байх юм,
Нуугаад байхад ...

2009/02/13

Гэгээн хайрын богино түүхүүд

Хаа сайгүй Валентинаар амьсгалаад гоё ч юм шиг. Хайр мөнхийнх ч гэлээ хааяа идэвхжүүлэлт хэрэгтэй бололтой. Би ч бас юугаараа дутахав, хайрын сэдэвтэй хэдэн богино түүх англи монголоор орууллаа. Уншаад сэтгэл хөдөлж байгааг бодоход зүрх сэтгэл минь хайраас уйдах болоогүй байх шиг. Юутай ч, дурлаж байна гэдэг амьд байгаагийн шинж. Амьдарсаар, амьсгалсаар яваадаа баярлахаас өөр яалтай.

Сэтгэлд минь сэмхэн догдлол авчирдаг Монголын сайхан эрчүүддээ Валентины баярын мэнд хүргэе. /кккк/ Хэчнээн ч хүнд дурлаж явав, одоо хэдэд нь ч дурлачихаад байгаа юм, цаашид ч хэдэд дурлах юм, хэлж таашгүй ээ. Атгахан зүрх минь шүүрэн шанага болсон ч хамаагүй, амьдрал өөрөө дурлалгүй бол утгагүй.

Зөвхөн эрчүүдэд мэнд хүргэлээ гээд охид нь гомдчих юм болов уу. За яахав, “Зүснийхээ сайхнаар орчлонг уярааж, зүрхэн шоколаданд бялуурч яваарай” гэсхийчихье дээ. Бунданчууд мандтугай.



/Эхлэн суралцагчийн орчуулга молхи аваас бүү шоологтун. Бурууг засч залруулбал ихэд баярлана./

Short Romantic Love Stories

A girl asked a boy if she was pretty, he said "No". She asked him if he wanted to be with her forever, he said "No". Then she asked him if he would cry if she walked away, he said "No". She had heard enough; she needed to leave.

As she walked away he grabbed her arm and told her to stay. He said "You're not pretty, you're beautiful. I don’t want to be with you forever, I need to be with you forever. And I wouldn't cry if you walked away, I would die."

“Би хөөрхөн үү” гэж бүсгүй залуугаас асуухад тэр “Үгүй” гэлээ. “Чи надтай үүрд хамт байхыг хүсч байна уу” гэж асуугаад мөн л “Үгүй” гэсэн хариу авлаа. “Намайг явчихвал чи уйлах уу” гэж арай ядан асуутал дахиад л “Үгүй” гэв. Хангалттай хатуу үг сонссон бүсгүй явахыг завдтал залуу гараас нь шүүрэн авч “Чи хөөрхөн биш үзэсгэлэнтэй. Би чамтай хамт байхыг биш үүрд хамт үлдэхийг хүсдэг. Чамайг явчихвал би уйлахгүй, үхнэ.

* * *
A man bought 12 flowers. 11 real and 1 fake. He said, "I will love you until the last flower dies."

Залуу 12 ширхэг цэцэг худалдан авчээ. Нэг нь хиймэл бусад нь амьд. Тэгээд “Сүүлчийн цэцэг хатах хүртэл чамайгаа би хайрлах болно” гэж бүсгүйдээ хэлэв.

* * *
One night a guy and a girl were driving home from the movies. The boy sensed there was something wrong because of the painful silence they shared between them that night. The girl then asked the boy to pull over because she wanted to talk. She told him that her feelings had changed & that it was time to move on. A silent tear slid down his cheek as he slowly reached into his pocket & passed her a folded note.

At that moment, a drunk driver was speeding down that very same street. He swerved right into the drivers seat, killing the boy. Miraculously, the girl survived. Remembering the note, she pulled it out & read it. "Without your love, I would die."

Нэг шөнө охин хүү хоёр киноноос буцаж явлаа. Тэдний хооронд болсон бяцхан маргаанаас болоод хүүд нэг л таагүй мэдрэмж төрөөд байв. Охин түүнээс машинаа зогсоож, замаас гарахыг хүслээ. Учир нь тэр түүнтэй ярилцахыг хүсч байлаа. Тэгээд түүнийг хайрлахаа больсноо хэлээд явахаар завдав. Хүүгийн хацар дээр нулимс чимээгүйхэн бөмбөрч, нэгэн эвхээстэй цаас охины халаасанд шургууллаа. Яг энэ үед гудамжны нөгөө талаас согтуу жолооч хар хурдаараа давхин ирж хүүгийн талаас хүчтэй мөргөснөөс тэр амиа алдлаа. Золоор амьд үлдсэн охин, нугалаастай цаасыг санаж задалж үзтэл “Чиний хайр үгүй болоход би үхэх болно”.

* * *
There was a girl named Becca and a boy named Joe. Becca was in a burning house. None of the firefighters could get in the house because the fire was too big. Joe dressed in one of the fire suits and got into the house. When he got up the stairs, the steps fell off behind him.

When he got into her room he sealed the door up behind him. He held her tight, kissed her, huged her, then said that he loved her. She asked what was wrong, and he said that he was going to die. Her eyes widened as she began to cry. He picked her up and jumped out of the four story house. He landed on his back with her on top of him. He died to save her life.

Бие биедээ хайр сэтгэлтэй охин, хүү хоёр байлаа. Тэднийг Бесса, Жой гэдэг байв. Нэг удаа Бесса охины байранд гал гарлаа. Улаан гал хормын төдийд дүрэлзсэн тул нэг ч гал сөнөөгч ойртож зүрхэлсэнгүй. Жой л харин гал сөнөөгчийн хувцас өмсөөд байшин руу орлоо. Түүнийг шатаар дээш өгсөхөд, гишгэсэн шат бүр нь нуран унаж байлаа. Хүү охины өрөөнд орж хаалгыг нь түгжээд найз охиноо чанга тэврэн үнсээд, ямар их хайртайгаа хэлж амжлаа. Охин яагаад ингэж байгааг асуутал хүү үхэхээс аргагүйд хүрснээ хэлэв. Охины нүд том болсноо уйлж эхлэв. Хүү найз охиноо ухасхийн тэврээд дөрвөн давхраас үсэрчихлээ. Унахдаа нуруугаараа газардаж, охиноо дээрээ гаргасан байсан юм. Ингэж хайрынхаа төлөө найз охиноо авраад өөрөө нас барчээ.

* * *
There was girl who loved a boy so much she said to the boy, "If I told you that I liked you, would you take it as a joke?"
The boy said, "Yes I would."
She asked, "Why?"
The boy replied, "Because I know you don't like me, I know you love me!"

Залууд ухаангүй дурласан бүсгүй асууж байна. “Хэрвээ чи надад таалагддаг гэвэл чамд тоглоом шиг санагдах уу”гэхэд залуу “Тиймээ” гэлээ. Бүсгүй “Яагаад” гэтэл “Би чамд таалагддаг биш чиний зүрх сэтгэлийг эзэмдсэн гэдгээ мэдэж байна” гэж хариулав.

* * *
Love Means... (a girl and guy were speeding over 100 mph on a motorcycle)
Girl: Slow down. I'm scared.
Guy: No this is fun.
Girl: No its not. Please, it's too scary!
Guy: Then tell me you love me.
Girl: Fine, I love you. Slow down! Guy: Now give me a big hug. (Girl hugs him)
Guy: Can you take my helmet off and put it on? It's bugging me.

In the paper the next day: A motorcycle had crashed into a building because of break failure. Two people were on the motorcycle, but only one survived. The truth was that halfway down the road, the guy realized that his breaks broke, but he didn't want to let the girl know. Instead, he had her say she loved him, felt her hug one last time, then had her wear his helmet so she would live even though it meant he would die.

Хайрын утга учир…
Бүсгүй залуу хоёр мотоциклтэй 100 км/цагийн хурдтай давхиж явав.

Бүсгүй: Аяархан яв л даа. Би айгаад байна.
Залуу: Яах юм бэ, хөгжилтэй л байна шүү дээ.
Бүсгүй: Хурдаа хас л даа, гуйж байна.
Залуу: Тэгвэл надад хайртай гэж хэл.
Бүсгүй: За яахав. Би чамд хайртай. Гэхдээ хонгор минь хурдаа хасчих л даа.
Залуу: Одоо намайг чанга тэвэр. Бүсгүй түүнийг тэвэрлээ.
Залуу: Миний малгайг аваад өмсчих дөө, толгойг минь бариад байна.

… Маргаашийн сонин дээр тоормоз нь эвдэрснээс мотоцикл байшин мөргөж осолдсон тухай мэдээ гарсан байв. Хоёр хүн явж байснаас нэг нь л амьд үлджээ. Үнэн хэрэг дээрээ, замын голд мотоциклийнх нь тоормоз гэнэт барихаа больсныг залуу хайртдаа мэдэгдэхийг хүссэнгүй. Үхэх нь тодорхой болсон тул залуу бүсгүйгээсээ хайртай гэдгийг нь сонсч, эцсийн удаа чанга тэврүүлээд өөрийнхөө хамгаалалтын малгайг өмсгөсөн нь тэр аж.

2008/12/09

Ах

90-ээд оны эхээр шдээ, зах зээл гарч заяа тавилан өөрчлөгдөж, ганзагын наймаа цэцэглэж, гахай чирэгсэд бэлчиж эхэлсэн үе. Арваа төгсөөд л уурхайд ажилласан ах маань гэнэт нэг өдөр наймаанд явдаг баатар болов. Гэхдээ урагшаа биш хойшоо. Ажлынх нь ганц хоёр хүн орос руу явж главчаак /дугуй засахад л хэрэг болдийм шиг байна лээ/ мэтийн жижиг сажиг сэлбэг авчирч уурхайдаа шахаад чухам сарын цалингаа хэд нугалж байсийм байх. Тэрийг хараад мань эрийн шар хөдөлж, адилхан наймаанд явж, ашиг орлого хүүдийлмээр санагдаж.

Анх удаа ахыг хил гарах гэж байна гээд бид ч байдгаа барив. Гэтэл ирж очихтойгоо нийлээд арван хэд хонох ёстой ах гуай долоо ч хонохгүй хүрээд ирлээ. Сураг дуулахнээ Улаан-Үд дээр дээрэмдүүлж хамаг мөнгөө сэгсрүүлээд шувтарсан цагаан бумба болоод ум хумгүй буцсан гэнэ. Ээжийн халагласан, миний харамссаныг хэлээд юүхэв. Аргагүй шд, картын бараа авах мөнгөө хүртэл хамж шимээд явуулж байхад. Ойрхон байсан бол цохиод авмаар л байлаа. Орос чихэр найзууддаа тарааж онгирно гэж бодсон маань ч талаар өнгөрөв.

Авгай нь ч одоо алж өгч байгаа даа, хохь нь ухааны юм бодож, ахын сүүхээгүй арчаагүй талаар хошуу нэмэхээр гэрт нь ортол өнөөх чинь харин гавьяа байгуулсийм шиг дээшээ хараад хэвтчихэж. “Ахын дөө сайн уу” гээл дуу муу бол үнэн пээдгэр, чухамдаа дайнд ялаад дархан цол хүртээд ирэв үү гэж эндүүрэхээр. Авгай нь урдуур хойгуур нь хоол цай зөөж гүйгээл, хөл гарыг нь барилж бөндөгнөөл, “амьд ирсэн нь болж миний хань” гээл толгойг нь илж ч байх шиг. Нэг их улаан хэрүүл дунд орж явчих юм санасан би тэгсгээд гайхаад өнгөрөв.

Хожим бодохнээ бэр эгч тэр үед ээж бид хоёр шиг аашилж, ахыг элдвээр хэлж харааж загнасан бол анхны оролдлого нь бүтэлгүйтсэн мань хүний урам зориг нэгмөсөн унтрах байлаа. Урьд нь үзэж байгаагүй дээрэм тонуул гээчийн шоок, хамаг байдгаа тавиад туучихсан харамсал, хайрцаг хайрцаг бараа байтугай халаасандаа сэтэрхий тэвэн ч үгүй ирсэн гэрэвшил нь улам асч, өөртөө итгэх итгэл нь өндийхгүй болтол дарагдах байлаа. Магадгүй насаараа уурхайн ажилчин хэвээр үлдсэн ч байж болох.

Өнөөдөр манай ах өөрийн гэсэн бизнестэй, хэнээс ч дутахгүй амьжиргаатай нэгэн. Авгай хүүхэд, аав ээжээсээ гадна ааштай дүүгээ хааяа харж үздэг болохоор би хальт долигноостой. Одоо эрхэлж байгаа бизнес нь хорь шахам жилийн тэртээх хоёр дахь удаагийн оролдлогоос нь эхэлсэн. Өдий зэрэгтэй яваа нь харин өөрийнх нь сайнд бус эхнэрийх нь холч, уужуу занд буйг хаа ч хэлнэ. Гэр бүл хэмээх нарийн төвөгтэй харилцаа, эхнэр нөхрийн учир жанцантай ертөнцийн талаарх анхны ойлголт маань эндээс эхэлсэн байх.

“Эхнэр нөхөр хоёр бие биедээ хайртай байна гэдэг өөд өөдөөсөө харах бус хоёулаа нэг тийшээ харахыг хэлнэ” гэж нэгэн ухаантан хэлсэн санагдана. Нэгэнт тоонот гэрт толгой холбож, тостой тогоонд хошуу холбосон бол бие биеэ аль болох урамшуулж, дэмжиж, уруул давчих гээд байгаа хатуу үгээ сугандаа хавчуулж, урьд хождын алдаа оноог уландаа гишгэж, урагшаа л хамтдаа харж явах ёстой, тийм биз? Мэдээжийн л юм, гэхдээ биелүүлэхэд амаргүй гэдэг нь амьдралаас харагддаг. Царайлаг, мөнгөлөг, ажилсаг хүүхнээс илүү тэвчээртэй эмэгтэй сайхан амьдардаг шиг ээ. Эрчүүд хэмээх амархаан амьтдын аргыг олж хошгируулсхийж байгаал тэжээлгэж, тэрэгний морь шиг зүтгүүлэхийг мэдмээр, мэдэхгүйдээ хэлмээр гсн :D

Ахдаа Аж үйлдвэрийн гавьяат ажилтан болсонд нь ааш муут, арзгар нүүрт дүүгээс нь халуун баяр хүргэе. Намайг гэнэт ийм ухаантай болж, өөрт нь зориулж юм хум бичсэнийг харвал мань эр баярласандаа вальс эргэх байсан даа. Бэр эгчээ та шүү, алий хоёулаа нэг тулгачий, ах яадын байжийг.

2008/07/10

Сайхан наадаарай

Юу юугүй наадамшаад эхэллээ. Энэ жилийн эрийн гурван наадам нар хур тэгшрээд, нарийн өвс сугсраад сайхан болох бололтой догоо. Дэлгэр зуны найртай наадмаа дэнж хотолзтол сайхан тэмдэглээрэй.



Шандаст хүлэг хурдан байг.
Шөрмөст бөхчүүд хүчтэй байг.
Чавхдаст нум мэргэн байг.
Idea нь оюутан ахуй цагтаа сахилгүйтэж бичсэн саваагүй шүлгээс ганцыг оруулчихаад сумын наадамд суналзаж, улаан буланд гунхалзахаар яаран хөдөөг зорилоо. /ккк таньдгууд шоолоод үзээрэй/

Таны эзгүй наадам
Нар таныг харуулдах шиг дэвжээ голлочихоод явдаггүй
Наадам таныг хүлээх шиг чимээгүй санаашраад болдоггүй
Салхи таныг эзнүйчлэх шиг надаар наадаад салдаггүй
Сайхан залуус олон ч танаар дутаад горьгүй
Эрмэг тэгш цээжээ тэвхэлзүүлээд алхдаг сан
“Эр бор харцага”-ыг гэгэлзүүлээд аялдагсан
Эрэвгэр алаг нүдээ ирмэсгээд инээдэгсэн
Эрэмгий хүдэр гараа өргөсгээд дэвдэгсэн
Наадмын дэвжээнд зодоглоход тань нутгийн уулс түшиж
Намас гээд хазайхад тань нуурын усан уулгалаж
Нар уулын цаагуур шурган алдан аальгүйтэж
Намайг нууцхан дэгэлздэгийг тохуурхах мэт мишээдэгсэн.
Хойтон жилийн наадам хол байна даа, хол байна
Холоос ч болов харах аз дутлаа энэ удаа
Гараа арчаад хаясан хуушуурны цаасыг тань нандигнасаар
Ганцхан жил юм байна, хоног тоолон хүлээе дээ...
2000. 09. 12

2008/04/29

Тархиа форматлах сан...

/уншихгүй өнгөрсөн ч болно/

Хаврын саарал шороо үүлэнд цойлдон манарч, хавсарга салхи хавирга нэвт үлээж буй уйтай өдрүүд үргэлжилсээр. Хаа сайгүй хүмүүс хөдөлгөөнд орон бужигнаж улстөржих нь улстөржиж, уухайлан шуургалах нь урагшаа хойшоо хуйларч, улангассан нэг нь урдах чулуундаа бүдрэн байх ахуйд миний сэтгэл юунд ч юм тогтворгүйтнэ. Үүл буудаад ч бороо орохгүй байх, үлгэр яриад ч хүмүүс итгэхээ болих, үнийн өсөлт түймэр мэт авалцах, үмх талхыг минь булаалдаж хужаа нар үүрлэх.... үнэндээ надад юуны хамаа... би гунигтай байна... битүүхэндээ шаналантай байна...

Анзаарч буй байх, барагтай бол гунигийн юм бичдэггүй, дотор хургасан уйт бодлыг доголон нулимстай хөөж дор нь хөнгөн инээдээр сүүлдэг хөгжилтэй, хөөрүү, өөдрөг, өнгөлөг хүн болохыг минь. Бусдын адил би намрын навч унахад гунигладаггүй. Байгалийнхаа жамаар эргээд л сэргэнэ, бүр үүнээс ч залуу, шинэ болж ургана гэж итгэдэг. Сүүлчийн шувууны цуваа өмнийг зориход би түүчээ тогорууд атаархдаг . Бидэн шиг жаварт хайруулахын зовлон үзэхгүй, жаргалын орноосоо бүр олуулаа болоод ирнэ гэж бодохоор даль жигүүр ургуулж дагаад нисмээр.

Салхитай өдрийн хамхуулыг өрөвдөхдөө мэлмэрдэг сахиус зүүгээгүй гэлэнмаа дүр надад зохихгүй. Алгаа тосох бяцхан хүүг зүүдэлж амгалан нойрон дундаа босон харайдаггүй би. Шүүдэрт өвс хөл жиндүүлэхэд шүлэг бичих онгод надад төрдөггүй ээ, шөнө дунд Монголоо бодож зовинолоо гээд шүүрс алдах нөхрийг би ойлгодоггүй ээ. Тиймээ би хатуу, тэвчээр зуусан шазруун, баргийн юманд хөл алдан хөвсөлдөггүй, байгаагаараа л нэг ийм хүн.

Тал талхны булан дутаж би өлсөөгүй ээ, тав алдаж орон байраа алдаагүй, халаас хоосорч харуй бүрийгээр зутраагүй, хань нөхөр, анд найзаар дутаагүй ээ. Гэхдээ л.... ганцхан л юм сэтгэлийг минь зурж, гал мэт түлж мөс мэт царцаана.

Тархиа форматуулах сан. Вирустсэн диск шиг миний зүрх үе үе гацаж, ховдолд цутгах цусаа хоосон тасалгаа руу юүлнэ. Гунигийн сүүдэр дор жиндсэн гурван жил ард хоцорчээ. Мартъя гэхээр сэтгэлд бугласан тэр нэг өчүүхэн сэвийг би яах вэ? Өөрөө л өчүүхэн гэж байгаа болохоос надад бол өчнөөн том. Цагаатгах гэж гурван жил зутарч явааг нь би мэднээ, харалган биш болохоор харж л байгаа. Гэвч....Сүнсгүй итгэж явсан болохоор сүг болтлоо өөрийгөө ингэж сэмрэнэ чинээ санаагүй.

Бусдад хүртээлгүй хайрыг чинь мэднэ, будилж онох сэтгэлийг чинь ойлгоно, буруугаа хүлээх уучлалыг чинь би хүртсэн, буцааж болохгүй цаг хугацааг л харин яахаа мэдэхээ больчих юм.

Болоод өнгөрсөн явдлыг би мартах гэж хичээсэн, бүр ногоортлоо ууж, нозоортлоо унтаж, норкоз хийлгэж хүртэл үзсэн. Чадаагүй... хариугаа авч байна гэж гэнэн тэнэг алхам хийж, хаа хамаагүй нэгэнтэй хатуу тоглоомоор тоглосон. Тэгээд ч би тайвшираагүй. Баллуур бариад гүйх чамайг харахаас өрөвддөг, гэвч толбо минь улам тодордог. Баярлуулах гэж хичээдэг чиний үйлдэлд мишээдэг, гэвч цаанаа гонсгор үлддэг. Намайг гэх болгоныг чинь хором тутамд мэдэрдэг мөртлөө насандаа ганц л удаа гомдсон минь хэзээ ч цайрдаггүй. Харин үүнд чи бухимддаг. “Бурхан биш болохоор би алдаж болно биз дээ “гэж уурсддаг. Болноо, чи алдаж болно... би ч алддаг... Нандигнаж явдаг ваарыг минь чи алдаад хагалчихвал би инээнэ, гэхдээ гонсойно, намайг гэдэг нөхдийг минь загнаад хөөчихвөл би уурлана, гэхдээ гомдохгүй. Тоглож хэлсэн үгийг минь чи өөлж, томоогүй гэнэн хайрыг минь чи өшигчиж, тоймгүй олон хүүхэнтэй нүдэн дээр минь зугаацаж, толгой руу минь цохиж, бүр алгадаж, товчхондоо чи юу ч хийсэн болно.... Харин...

Огт гэнэгүй явсан намайг хуурах хэрэггүй байсан юм, оновчгүй үгээр цагаатгаж маллах гэсний шаардлагагүй байсан юм, үнгэгдсэн алчуурнаас дорд үзэж өнгөнд тэмүүлэх хэрэггүй байсан юм, үр дүнд нь би одоо ч дотроо шатаж байна. Эсвэл чи гишгэсэн мөр болгоноо эргэн харж, эрсдэл аюул болгоноо урьдчилан тооцож, намайг малласан чигтээ маллаж, насаар минь хүүхэд шиг гэнэдүүлж, хөнгөн инээдэнд минь илбүүлсээр хорвоог барж болох байсан. Харин чи чадаагүй, цайлгандаа чи гэнэ алдсан гэж би зөөлрүүлж боддог ч, цаанаасаа төрөх гомдлоо яагаад ч дийлдэггүй...

“Аль хэдийнэ өнгөрчихсөн юмыг ахиж битгий сөхөөч ээ” гэж чи үргэлж гуйдаг. Арга чинь барагдахаараа уурлаж, амь тэнцэн дэвхэцдэг. Дотроо үхтлээ шаналж... биеэ өвдтөл хямарч.... ууж чаддаггүй хэрнээ балгаж... ухаан мэдрэлээ алдаж... уйлан алдаж агсарч... болохгүй болохоор нь үхэхээрээ айлгаж...боломжтой болгоныг чи хийсэн.

Гэхдээ, гурван зуун жаран таван хоногийг гурваар үрж дээ, гарсан хариу болгоны тоогоор шаналал минь өсч байна. Эсийн хуваагдлаар тэлэх энэ шаналалаас би зугтахдаа, эгээ л солонгос кино шиг юм мөргөөд нэрээ мартахсан гэж хүсч байна.

Чи сайн хүн... бүр сайхан ч хүн. Мянгад байтугай түмд ховор тохиох миний л мэдэх хэрэндээ мундаг хүн. Би мэднээ, дутагдалгүй хүн гэж үгүй. Хуурай өвсний түймэр мэт дүрэлзсэн уур хилэнтэй, худал үнэнийг дэнслэх хэрсүү чанга бодолтой, цоргитол ширтэх харцнаас чинь хааяа би дальдрахдаа “Чонын санаатай, чонын хилэнтэй бас чонын хийморьтой залуу” гэж сүрдэн шивнэдэг. Бахим савраас чинь би хэзээ ч гарахгүй мэт, байж ядтлаа хорсон буцалдаг заримдаа. Хааяа... ханхар нөмрийн чинь дэргэд хад хүртэл жижигдмээр... хаашаа ч юм дээ энэ орчлон....

Чаддаггүй, сонирхдоггүй юм чамд зөндөө. Зоргоор тэнүүчлэх эрх чөлөө чамд зохидоггүй, золоор ирсэн бяцхан нахианд чи дийлддэг. Хазгай гишгэж алдах чинь цөөнгүй, хамаагүй аашилж халтирах чинь багагүй. Ганцхан... хөнгөндөө гаргасан алдаа чинь хүн чоно хоёрын ялгааг надад нотолсон. Бардам ухаалаг залуу гарах гарцгүй болохоороо байгалийн тэр амьтнаас ч дор арчаагаа алддаг юм байна. Хэрэв чи чоно байсан бол хэзээ ч, юуг ч надад хар авахуулахгүй байх байсан гэх ганцхан бодол чамайг өмгөөлдөг...

Удаан бодоод уучлах хэрэгтэйгээ би ойлгосон, харин яаж... урьд хожид болсныг мартах ёстойгоо би мэдсэн, харин яаж... хэнэггүй, хээгүй хоёр чинь дэндээд чи өөрчлөгдөхгүй ээ, хэндхэг цээжин доторхоо уудаллаа гэхэд чи сонсохгүй ээ, хэнгэтэл санаа алдлаа гээд нэмэргүй, хэзээ ч үүнийг бичлээ гэж би харуулахгүй, харуулаад ч чи тоохгүй. Ахуйн сэтгэлгээ чинь чамайг хамгаалж амьдрал чинь болоод байгаа мэт санагдана. Тэлэх орон зай чинь мөд хумигдахгүй, тэнэг би л харин байсан байгаагүй адилхан... Чамд амархан болгон надад хэцүү байдаг, чадахгүй, мэдэхгүй болгон чиний хувьд тоглоом. Зүгээр л хэлье, би ганц л зүйлийг мэднэ, зүйрлэх юм олддоггүй юмаа чиний тэр хайрыг...

Би мартмаар байна, харин яаж?

2008/03/07

Алаг хорвоо бидэнгүй бол аяа юутай харанхуй...

Би эмэгтэй хүн... Бийрээр зураагүй үзэсгэлэнг байгаль надад хайрласан. Биелэшгүй мөрөөдлийн охин тэнгэр бүсгүй намайг ивээдэг. Билэг хурц ухаан бүсгүй намайг чимэглэдэг.

Хорвоогийн эрээн өдрүүд надгүй бол утгагүй, хонгор гэнэн ааль хүүхэн надаас л урсдаг. Орчлонгийн хатуу болгоныг торгон мэдрэмжээрээ зөөллөж, очиж ирэхийн тавиландаа бүсгүй би элгэмсдэг.

Сая сая эрчүүд бүсгүй надад дурлаж, сарнайн дэлбээ мэт зүрхээ зүсэн энэлдэг. Минж булга хүртэл мөрөн дээр минь сугсрах гэж миний л төлөө халуун амиа өргөдөг.

Амьдралын эрээн бараан, айдас хүйдсийг алслах гэж аз жаргалын билэгдлийг бүсгүй надаар төсөөлдөг. Алаг цэцэгс хүртэл бүсгүй намайг мишээлгэх гэж агшин зуур дэлбээлээд халуун намраар хагдардаг.

Загвар гоёлын ертөнц бүсгүй намайг гоёх гэж завсарлагагүйгээр эдийн дээдийн урладаг. Тансаг үнэртэн чамин гоёл зүүлт танхилхан бүсгүй надгүйгээр зүгээр л нэг хог.

Би яг л зуны цэцэгс шиг, зулзган хус шиг, нарны цацраг шиг, навчны судал шиг, найгаж ганхах нарийн улиас шиг, намар намрын намираа хур шиг, насаараа үл гандах цагаан уул цэцэг шиг. Эмзэг турьхан биед минь энэ ертөнц хайлахдаа энхрийхнээр надад “бүсгүй” нэр шивнэсэн. Энэ орчлонгийн хамгийн сайхан эгшгийг эргэлзэлзүйгээр “бүүвэй” хэмээн нэрийдсэн.

Хад шиг хатуу эрс бүсгүй надаас халширдаг, хавсарга шиг салхи хайрлахдаа зүгээр л илбэдэг, хайрнаас урсах бал бүсгүй надад зориулагдсан, хавар хаврын яргуй надад насаа өргөхдөө эгшин зуур амьдардаг.

Энэ орчлон амар амгалан байхад, эгэлгүй сайхан нь элэг бүтэн байхад, энэрэлгүй хорвоо уян хатан байхад эрхэмсэг бүсгүй би бүхнээс илүү үүрэгтэй.

Турьхан нуруундаа хүндхэн ачаа үүрч тунгалаг оюунаар улсаа залж явсан түүхэн гавьяаг бүсгүй хүн л бүтээсэн, түүний араас бүх дэлхий замнасан. Өргөсөн тангарагаа эвдэхгүй гэж эгц хаднаас халих, өвөг дээдсээ хайрлахдаа өөрөө өмнөөс нь золих, өвдсөн нэгнээ өрөвдөхдөө өрцөө урж эмтрэх өндөр хатан зориг бүсгүй хүнээс л гардаг.

Тиймээ, би бүсгүй хүн, тэсэхийн аргагүй шаналанг даагаад гардаг мөртлөө тэрхэн зуурын гоморхолд шалдаа буун сөхөрдөг тэнэгхэн мөртлөө ухаалаг, тэнхээтэй атлаа эмзэгхэн тийм л нэгэн бүсгүй хүн.

Дуудах нэрнээс минь хүртэл гайхамшиг цацардаг, дуулах хоолойноос минь эгшиг уянгалдаг, үгийн сайхнаар би өрөөлийн гэмийг уучилдаг, үйлсийн сайхнаар би өнгөт орчлонг сүүлдэг.

Тиймээ би бүсгүй хүн…

Энэ орчлонгийн нар болсон ээжүүддээ, эмээ нартаа, эгч нартаа, охин дүү нартаа, хөөрхөн бяцхан охин үрсдээ, эмэгтэй найзууддаа, блогчиддоо, хорвоогийн бүх бүсгүйчүүлдээ Олон улсын эмэгтэйчүүдийн баярын гал халуун мэнд хүргэж, аз жаргал, сайн сайхан бүхнийг хүсэн ерөөе.

Алаг хорвоо бидэнгүй бол аяа юутай харанхуй вэ?

2008/01/04

Мөс…

Гулгаад л, гулгаад л баймаар…
Гунигаа сарнитал гулгаад л баймаар…
Гутрахыг мартаж, инээд эгштэл гулгаад л баймаар…
Гурван настай хүүхэд шиг шургаж унаад, босч ирээд, хувцсаа гөвөөд л…

Эрдүү өвлийн аагинд хага ташсан мөс улан доор минь бутарч, эндүү жаврын жихүүн элч дур муутайхан ээнэ. Эргэн тойронд минь балчир хүүхдүүд хөөцөлдөн бүчиж, “Эгчээ, эгчээ холдоорой…” гэж хашгиралдана.

Хорь гарсан бүсгүй мөсөн талбайд гулгана, хойгуур урдуур өнгөрөх хүмүүс доогтой харц чулуудна. Хөлдөө угласан тэшүүр нь залуур жолоогүй халтирч, хөөцөлдөн тоглох жаалуудын хурууны аясаар хөндөлсөнө…

Хажуудах эрхэм хааяа мөс мэт тоомжиргүй аашилна, хайрлаж явааг нь үл ойлгон хатуурхана. Найдаж явсны хариуд итгэл эвдэн цамнаж, насандаа баймгүй эгдүүцэл эмзэг сэтгэлийг нь хайрна.
Бүсгүй гулгасаар л…Бүрзгэр мөсийг бүлээстэл гулгасаар л. Тэшүүрт хэрчигдсэн цас тэнд энд ширхэглэж, тэсэх гэж хичээсэн нулимс нь тэнхээ мэдэн асгарна. Цагаан мөр татуулан урсах нулимсан замны цаанаас царайлаг биш ч цаанаа бардам төрх тодорно… Жихүүн өвлийн мөсөн талбайд сэтгэлээ цардтал гулгана. Жаахан бүсгүйн ширүүвтэр харц мөсний талстад нялхарна.

Хорвоо яг л мөс шиг хүйтэн гэхдээ дур булаам. Холдоод явахаар буцаж хоргодом, өвөлд дурлам. Ховорхон угладаг тэшүүр шиг нь хурц, тэгэхдээ зөөлөн. Холуур өнгөрөхийн аргагүй ч саатан өнжихийн эцэсгүй.

Горь тасарч, сэтгэл сэмэртэл санаа алдана, голд нь орсон хүйтэн түүний дэргэд юу ч биш, сэтгэлдээ огшсон бухимдлаа мөсөнд гарган сийчнэ, сиймгэр мөс харин хайхарсан шинжгүй гялтганана.

Санааных юмаа сэтгэл гэдэг энүүхэнд тайвшраад сарнисан бодлынхоо аясаар эргэлдэнхэн гулгамаар. Хайруу жавар сийгэх төдийхөнд инээд алдаж, хага ташим мөсөнд нүүрээ тольдон эрвэлзэнэ. Жижигхэн бүсгүйн сэтгэл гулгаж наадаад уужирчээ. Жиндүү хэрнээ мөс ямар дулаахан гээч…

Тэлж хөлдсөн мөсөн дээр эцтэлээ гулгасан
Тэвдэхдээ чамаас чанга зуурсан
Аз эзийн орчлон дээр тэгэхэд
Анх удаа чи надад түшиг болсон…

2007/12/18

“Үзэгний харшил”

Харшил хөдлөөд хамаг бие зарайгаад хэрэг алга. Хаа сайгүй тэнүүчлэх ханиадны нян халдчихсан юмуу гэхнээ нэг л биш. Хотжилтыг дагаж гарч ирж байгаа олон шинэ өвчний нэг нь харшил гэсэн. Шарилжны, тоосны, нарны, усны, навчны, цэцэгний гээд тоймгүй олон харшил эмч нарын толгойг эргүүлж, тоо бодуулж байгаа сурагтай.

Гэтэл миний харшил нэг л сонин, тэр гэхийн тэмдэггүй, ойлгоход бэрх, онош нь ч тодорхойгүй. Зай завсаргүй чалчдаг мөртлөө заримдаа дуугаа хураачихна. Хөөрч догдолдог болгоноосоо хөндийрөх нь ч хурдан, саймшрах нь ч санааных. Огт хүсэхгүй юмтай олон цагаар зууралдах нь энүүхэнд. Олны дунд ганцаардана, нартай өдөр жиндэнэ. Бусдад яримаар санагдсаныгаа хав дарна, хэлэх гэсэн үгээ хүнд биш цаасанд шивнэнэ, удахгүй ураад хаячихна. Эргүүлээд зүйнэ, эвлүүлээд наана. Нууцлах ёстойгоо нураагаад тавьчихна. Хамаг юмаа компьютероосоо устгана, харин төдөлгүй сэргээх гэж байдгаа барна. Чадахгүй юмгүй хэрнээ цагаа тулахаар чаддаг юмгүй.

Үе үе харшил нь хөдлөхөөрөө үг нь цөөрөөд үзгээ шүүрээд авна. Эсвэл эрээ цээргүй аашилж, элдэв маяг гаргана. Этгээд гажиг царайлна, эргүү юм шиг зүүлэгтэнэ.
Сүүлийн үед сүрхий бүтээлч дүр эсгэж олон ааштай хүн шиг олиггүй энэ харшлаасаа ангижрах гэж үзэв, өөрөө ч ойлгодоггүй өвчиндөө онош өгөх гэж оролдов. “Үзэгний харшил…”
Үнэхээр “Үзэгний харшил” гэхээс өөр нэр олдсонгүй. Итгэж найдаж явсан бүхэн нь талаар болоход хамаг уураа өнөө муу үзгэндээ гаргана. Санаж бодсон нь бүтээд ирэхээрээ сайрхаж үзгэндээ л хамаг бяраа үзүүлнэ. Урам хугарч, урвайхаараа гарын дор нь байдаг ганц “боол” болох үзгээ далдын далд хийнэ, тэгсэнээ сэтгэл нь хоосорчихсон юм шиг санагдаад тэсэхгүй гаргаад л ирнэ.

Харшил нь хөдөлсөн хүмүүс хамаг гол үүсгэгчээс зайлсхийдэг бол Idea үйлээ эдэлж үсээ зулгааж байх ёстой юм шиг хэзээний л сайртай хэдэн хуруугаараа үзгээ тэмтэрнэ, сарвайж салж унатал юу ч юм сараачна. Хэнд ч хэрэгтэй юм, хэлэхэд хэцүү.

Бусдын бусармаг болгоныг мэдсэн хэрнээ мэдээгүй юм шиг царайлах үед сэтгэлээр унана, сэтгэл доторхоо сэрээдэж биш үзэгний хошуунд өлгөж гаргах гэж тарчилна. Зоорь хөрөнгө зоосонд шунадаггүй хэрнээ зовлон руугаа үзэгтэйгээ тэмүүлнэ. Мэдэхгүй хэрнээ мэдэмхийрэх хүмүүс дунд мэргэжлээ зүхнэ, мэдрэлээ алдана, үзгээ тээршаана, үтэр түргэн далд орооч гэхээр “үгүй” гэж зүүгдэнэ.

Хэн нэгний гүтгэлэг дайралтыг чимээгүйхэн залгиж орхиод чихгүй мэт хэнэггүйхэн урагшаа алхана. Атаа хорсол, үзэн ядалт, үл ойшоолтыг дааж гардаг мөртлөө амин хувьд нь хэрэгтэй санал ирэхээр зориг нь хүрэхгүй өвдөг сөхрөнө. /Саяхан яг л ийм юм болсон доо. Авдаг хэдийг чинь арай ахиулъя, адаглаад л хэл усаа сайжруул гээд төсөлд ажиллах санал тавьж байхад хэдэн өдөр бодож бодож өнөө л үзгэндээ үнэнч үлдэв./

Үзэг нь чухам юугаар гийгүүлэх гээд байгааг үнэндээ өөрөө ч мэдэхгүй. Хааяа бичиж байгаа юмаа ойлгохгүй. Хашлаганаас сад тавих үеэр шиг хамаа намаагүй үсчинэ.

Хүндэлж биширч явдаг нэгэн сайн сэтгүүлч хорвоогоос халив. Хүний амь гэдэг үзэгний хошуунаас ч хэврэг болжээ. Idea санаа алдана, үзгээ шүүрч авна. Гэвч хүний урманд хоёр үг ч холбосонгүй. Тэр чадсангүй, үзэг нь ч урагшилсангүй. Ийм л харшилд гүн нэрвэгджээ. Хүссэн юмаа бичиж чадахгүй хэрнээ хүсээгүй болгоныг хамж шимнэ, халтар гөлөг шиг хайж бэдрэнэ.

Сэтгэцийн гажиг, сэтгэлийн зовлонтой тэмцэлдэхдээ заримдаа үзэгнээсээ тусламж хүснэ, эсвэл салах ёс хийнэ. Хай саагүй харшилын эм эрнэ. Хайж хайж үзгэн дээрээ л бууна. Өрөвдмөөр, үзэн ядмаар нэг хүн байх, өвдчихөөд, эдгэдэггүй нэг өвчин байх, эвдэрчихээд, засагддаггүй нэг үзэг байх, энэ гуравгүйгээр Idea хэн ч биш байх...

2007/11/15

Орцны жижүүр

Саяын хэдэн өдөр байнга л бараан юм дуулж баргар царайллаа. Хөмсгөө атируулж, хөнгөн гунигт идүүлж явахаар энгийн гэгээлэг юм бодож олоод, блогтоо оруулъя хэмээн сэтгэл шулуудав. Дэнгийн эрвээхэй гэрэл лүү тэмүүлдэг шиг дэмий юманд дурлахуй дор шууд л орцны жижүүр эгч мэлсхийтэл санаанд буув.
Манай орц тэр хавьдаа хамгийн цэвэрхэн, бас давхар бүрдээ гэрэлтэй, дулаахан. Муухан айлаас дээр байгаагийн шалтгаан мэдээж миний сайных биш. Өглөөд гэрээс гарахад чийгтэй алчуураар арчсан шал, анхилуун үнэр угтана. Шөнийн нэг, хоёроос хойш хүний хөл татарсан хойно ирж таарвал жижүүр эгчийг шалаа сойздож угааж байхыг харна. Idea үүнийг мөн ч олон харсан даа.
Манай байр сүүлийн үеийн шинэ байр биш, зүгээр л социализмын үед оросууд барьсан Сансрын жирийн нэг таван давхар. Тэгсэн мөртлөө хана, шалных нь будаг ховхроогүй, хаалга нь аяархан мөртлөө сайн хаагддаг, хамгийн гол нь хэзээ ч хоггүй бараг Ideaгийн гэрээс цэмцгэр.
Хүн тэгж цэвэрлээд байхад бид ч хогоо уутанд хийгээд нэг давхартаа эвтэйхэн тавьдаг. Тэнд тавьсан хог удна гэж үгүй, нэг л мэдэхэд алга болчихдог. Сурсан зангаараа өглөөд орноосоо босоол цонх руу зүглэхэд нөгөө эгч цагаан уут барьчихсан ойр орчмыг цэвэрлэж тонголзож явах. Аль нэг айлд нь ус алдвал хэзээний гүйгээд орчихсон гар утсаараа ч хамаагүй дуудлага өгч зогсох. Хэзээ ус тасрах, цахилгаан хязгаарлахыг байнга бичиж самбарт хадна. Хөдөө гадаа яваад ирэхэд найдвартай, жоохон танил биш царай харагдвал асууж шалгаана, гэхдээ эвтэйхнээр.

Саяхан өглөө эрт эсрэг байрны найзындаа юм авахаар очоод жижүүр эгчдээ бүр хайртай болов. Найм өнгөрөөд ороход тэдний жижүүр орцондоо ус цацаж байлаа. Найзындаа хальт орчоод гараад иртэл, ёооё, бөөн шороо тоос, тортог товруу. Шалаа шүүрдэж байгаа нь тэр юм байх. Яг хүмүүс ажил хичээлдээ гардаг ид үеэр шүү. Тоосоор амьсгалсан уушиг хотын утаагаар утуулахаар юу болох бол.
Найздаа хэлтэл харин ч шаардлага тавьдаг болсноор цэвэрлэдэг болчоод байгаан. Эртээр манай тоолуур алга болоод, мэдэхгүй гэж гүрийгээд, иймэрхүү ядруу хүнээр юуг нь төлүүлэх вэ гээд өөрсдөө худалдаж авсан гэж жишим ч үгүй ярилаа. Уул нь жижүүрүүд адилхан л цалин авдаг баймаар.

Өөртэй хамаатай бүхнээ тэнгэрт тултал магтах гэсэнгүй би. Хамгийн гол нь ямар ч ажлыг их бага гэж ялгалгүй хийсэн шиг хийж, хариуцсан шиг хариуцах сайхан гэдэг л энэ эгчээс харагддаг. Амьдрал хүнддээ тэр эгч жижүүр хийгээгүй, ач зээгээ харангаа завсраар нь амжуулдаг. Ажилсаг, сайхан сэтгэлтэй ийм л хүмүүсийг харж баясах сайхан, хааяа ч гэсэн урмын үг хэлчих юмсан гэж боддог. Тэр эгчтэй би бараг юм ярьдаггүй, зүгээр л хог тарихгүйг хичээдэг. Тэр эгч бас миний бичсэнийг хэзээ ч олж уншихгүй.

Ер нь бид энгийн боловч өөрсөддөө хамгийн хэрэгтэй юмыг тэр болгон анзаарч үнэлдэггүй. Өдөр тутам байх л ёстой юм шиг үздэг, гэтэл байхгүй болчихвол төсөөлж байснаас ч илүү орон зай гарна гэдгийг мэдэрдэггүй юм шиг.
Өчүүхэн гэлтгүй өөрт тустай юмсыг олж харж, хүний сэтгэл шингэсэн гэгээлэг болгоныг хүндэлж явахсан гэж бодогдох юм. Манай гэрийнхэн ч энэ эгчид ам сайтай, харагдахгүй удвал хаачив ийчив гээд сүйд болно. Гэтэл Idea-г бол гэр нь заваарч гэдэс нь өлсөхгүй л бол санах хүн бараг байхгүй дээ гсн ккк.

2007/11/13

Зул

... Сэтгэл хөндүүрлэв. Дагаад зүрх бас хөндүүрлэв.
Үхэж төрөх нь амьдралын жам ч үхлийн тухай сонсох аймаар юм. Тэр тусмаа эргэн тойронд минь өрнөх, огтын санаандгүй тохиох үхэл аймшигтай, зүрх зүсэм...

Дундговьд болсон залуучуудын чуулга уулзалтад оролцоод буцаж явсан Барилга хот байгуулалтын сайд Ж.Наранцацралт өчигдөр орой машины осолд орж жолоочийн хамт газар дээрээ нас баржээ. Энэ үйл ажиллагаанд оролцоод Өмнөговийг зорьж явсан өөр нэг машин бас осолдож хэд хэдэн хүн гэмтэж нэг хүн өнгөрчээ.
Яг энэ өгүүлбэрийг бичих ямар хүнд байна гээч. Гар салгалж, өмнөх товчоо үл ононо. Гашуун нулимс нүд бүрхэж, дотор харанхуйлна. Гэвч би бичих л ёстой, өөр юухан чадах билээ. Бид ийм л юм чинь. Хоёрдахь машинд нас барсан хүн нь үзэг нэгт анд “Өнөөдрийн монгол” сонины эрхлэгч С.Цэмбэлдорж...
Ямар үйл тохиохоороо нэг дороос хоёр өөр зүгт салж явсан машин хоёулаа осолддог байна. Хоёуланд нь хүн нас барж, тэдний нэг нь зүгээр л ажлаа хийж явсан, идэр залуухан сэтгүүлч залуу байх юм гэж хэн санах билээ.
.
... Саяхан л, сарын өмнө түүнтэй уулзсанаа бодов. Зохиосон арга хэмжээнд нь олуулаа оролцож билээ. Хэлж байсан үг, зорьж байсан зорилго нь даанч тодхон. Хундага дарс тулгаж, хэтийн төлөвлөгөө ярьж байсан нь саяхан. Хамтарч зүтгэх ажлын эхлэл тэнд тавигдсан байлаа. Ажлаа цагт нь, сайн зохион байгуулсангүй гэж түүнд үг хаяж, дургүйлхэж байсан санагдана.

Үхэл гэгч ийм ойрхон байдагт итгэж ядна. Үнэмшихэд ч хэцүү үнэн гэж байх юм. Үзгээр бичиж, үгээр илэрхийлж болдоггүй гуниг гэж бас байдаг аж.
Даанч намуухан, даруухан, бас итгэл даахуйц найз байв. Далай мэт уужимхан сэтгэлтэй, хүлээцтэй хүн байв. Хэнд ч тал алддаггүй, тэгсэн мөртлөө өөрийнхөөрөө, үзэл бодолдоо үнэнч, үзэг, үг, үйлс гурав нь цагаахан нэгэн байлаа. Хэзээ ч юм түүнийг хүлээх их үйл хэрэг нь хоосон үлдлээ. Хэдэн нөхдийнх нь дунд орон зай нь ханхайж хоцорлоо.

Эхлүүлсэн бүхнийг чинь үргэлжлүүлэх нөхөд чамд бий, эргэж ирнээ гэж хүлээх гэр бүл чамд бий. Энэ орчлонг харлуулж одно чинээ санаагүй ижий чамд бий, эзгүйрч үлдээсэн бүхнийг чинь дурсаж явах хамт олон бас бий, эзнээ мөнхөлж үлдэх уран бүтээлүүд чинь бий ...


Талаар тархах цэцэгсийн таана нь чи байлаа
Танилаас цаашгүй олны зангилаа нь чи байлаа
Дуусгаж амжаагүй мөрүүдийн бэх нь чи байлаа
Дундрах ёсгүй бичээсийн бийр нь чи байлаа

Буйд ертөнцийн аниргүйд тайван нойрсоорой анд минь
Бурханы орондоо очоод буцаад ирээрэй найз минь
Буян хурааж чамайгаа дахин төрнө гэдэгт итгэе
Биелүүлж амжаагүй болгоныг чинь Зул мэт өргөнө гэж амлъя.

Ум маани бадми хум.

2007/11/07

Сайхан монгол эр хүнд...

... Салхи амтагдтал санаа алдмаар сайхан монгол эр хүнд би хайртай.

Эрээн бодол, хөнгөн гуниг хургах тоолонд энгэрт нь наалдаад мэгшмээр болдог. Хангайн уулс шиг ханхар цээжийг нь түшээд, хангинатал шүүрс алдах нь жаргал мэт санагддаг…
Гаднаа гоё үг, ялдам ааль гаргахгүй ч гүдэсхэн зан, уучхан сэтгэлийг нь мэдэрдэг. Үг сүггүй магтаж, үргэлж соёлтой загнахгүй ч уужим холч ухаанаар харийн эрчүүдээс ялгардаг. Хаанахын хэн нь ч үл мэдэх холын шалиг эрээс хатуу боловч үнэн үгтэй монгол эрчүүд зөөлөн...
Бор дарсанд дурлаж болчимгүй авир гаргадаг л биз, богино ухаанаар хэмжиж болохгүй юманд татагддаг л биз. Алдаагаа залруулж амьдралаа аваад явчих алсын хараа ноён нуруу аль ч муухан монгол эрд бий…
Зорьсон бүхнээ эзэмшиж, зоорь хөрөнгө хураагаагүй ч зовох цагт тэд зоосны нүхээр шагайхгүй. Түрийвчээ тэмтэрч, янчаанаар даллах нанхиадаас төө илүү сэтгэж, сөөм хол гишгэдэг.
Нийгэмд огших бухимдлаас түр ч атугай ангижрах гэж нийлж дарвиж ууж идэж явдаг л биз. Үүр цүүрээр гэрээ зориод ирэхэд нь үглэж дуулаад үргэлж гоморхох хэрэг юун. Үүрэх ачаандаа түүртээд хөнгөн зугаа хайгаа л биз, үзэмжний сайханд хууртаад өөр бүсгүй рүү сэвээ л биз. Буруугаа мэдэж дотроо гэмшдэг болохоор буян бодож тэдэнд дандаа битгий хатуурх.
Наанаа хэнэггүй царайлж чихгүй толгойлж суух ч цаанаа тэд чинь ихийг бодож яваа. Хатуухан үгийнх нь суудэрт хааяахан жиндэн байвч хаа ч явсан монгол эрчүүдээ хайрла. Хүний гэсэн болгонд хүзүүгээ дөрлүүлэх бүрийд хөөрхий тэдний минь сэтгэл хөвөрч сэмэрч л яваа. Дугараа эргэх бүрийд гуниг үргээж одох дуу шиг сайхан эрсийг өөр хаанаас эрэх вэ.

Нүд алдам сайхан монгол залууг би харах дуртай, нүгэл хурааж цээжээ хөндүүрлэтэл шүүрс алдмаар болдог...

2007/10/18

Тэд намайг мэдэхгүй

Тэсэхийн аргагүй шаналанг өөртөө тээж
Тэвчээр алдан түүндээ ялагдчихаад
Тэнэглэл, шандуурлын дунд өндийдөг гэж
Тэнгэр минь! Тэд намайг мэдэхгүй


Санаа алдаж нууцхан гуниглах дуртай гэж
Салхинаа тэргүүн гудайх өвсийг өрөвддөг гэж
Намрын хяруу унахад сэтгэл эзгүйрч бодмоглоод
Нахиагаа гөвөх моддыг налж суугаад мэгшдэг гэж
Тэд намайг мэдэхгүй


Хатуу үгийн сүүдэрт хаяахан жиндээд
Халирах зүрхээ аргадаж үл чадан өширхчөөд
Хэн нэгнээс аврал эрэлхийлж, бас үзэн ядаж
Хэзээ ч дахиж амьдрахгүй мэт аягладаг гэж
Тэд намайг мэдэхгүй


Оньс мэт ертөнцдөө бусдад найр тавьдаггүй ч
Өөрийнх болоогүй тэр эрхмийг үгүйлэхдээ
Уйтгар нулимс бүхнийг агшин зуур огоорч
Уруулынхаа будгийг сэргээгээд
Уйтгарлахаа болоод алхдаг гэж
Тэд намайг мэдэхгүй ...

2007/10/10

Чи ингэхэд хэн юм бэ? /агсамнал/

Чи ингэхэд хэн юм бэ?. Чимээгүйхэн бодолд минь дайрч орж ирчихээд сэтгэл санааг минь үймрүүлж орхиод хурдхан зугтаад явчихдаг хулчгар амьтан. Тэгсэн мөртлөө юм болгон чиний хэн болохыг надад сануулдаг. Хамтдаа үзэж байсан сэтгүүлийн хуудас эргүүлэх болгонд чиний дуу сонсогддог, хальширан байж гэрэл зургийн цомог нээхэд чиний царай өөдөөс ширтэнэ. Халуун кофе, нүүрний тос, бүр агшаасан будааны үнэр хүртэл заримдаа чамайг надтай ойр байгаа юм шиг санагдуулдаг.
Чи намайг эдгээх гэж эсвэл гомдоох гэж орчлонд ирсэн, жирийн хэрнээ ерийн бус, хүсэл хясал хоёрын минь хүлээсэн дээр дэнжигнэж яваа өрөвдмөөр амьтан. Хааяа би чамайг харахыг хачин ихээр хүснэ, харин заримдаа чамаас хол байгаадаа хязгааргүй баярладаг. Чиний дуу хоолой намайг галзууруулах шахдаг ч үнэндээ би үргэлж сонсохыг хүсдэггүй.
Өөрөөсөө ч илүү итгэж явсан хүндээ сэтгэлээ эвдүүлчихээд, гоморхлын олс хүзүүндээ углачихаад явж байсан, явах ч гэж дээ сажилж байх тэр үед чи гарч ирсэн. Яг тэр үед чи байгаагүй бол би гэдэг хүн очих юм сан гэж хүсдэг байсан газраа ирчихсэн хирнээ огт баярлаж хөөрөхгүй, сайн сайхныг нь мэдрэхгүй байсаар буцах байсан гэж бодохоор чамд баярламаар. Өчүүхэн жоохон юманд үе үе хөгжин баясч, амьдрал үзсэн ухаалаг нүд чинь хүүхдийнх шиг гялалзан хөөрдөгийг чинь, хариуцлагатай найдвартай албан тушаалтан хэрнээ жижигхээн юманд зүрх алдан гоморхдогийг чинь санахаар чи хайрламаар амьтан.
Өөр нүдээр харвал бусдыг уучлахад амархан гэж, өнөөдөр шаналгаж байгаа юм маргааштай харьцуулахад өчүүхэн гэж, итгэлээ хөсөр хаяж дээр нь дэвслэхээсээ өмнө их тооны хуулийг эргээд нэг хар гэж этгээд харь хэлээр чи надад шивнэсэн. Миний сэтгэл дотор юу болоод байгааг чи мэдэхгүй хэрнээ намайг өөрийнхөөрөө хайрлаж бусдаас илүү ханддаг байсан. Тэнэглэл, шандуурал, үл тоомсорлол, ёс бус аашийг минь чи тэвчдэг байсан. Харин хязгааргүй их хайрыг хальтхан зуур мэдрүүлсэн шигээ, хамаг байдгаа хамж аваад удалгүй хаа хол руу арилж одсон харь гаригийн хачин амьтан.
Чиний хүчээр би сэтгэлийн зовиураас салж, хүний газрыг өөрийн юм шиг элгэмссэн. Гэсэн атлаа би чиний үнсэлтээс өөр юуг ч мэдэхгүй, мэдрээгүй. Чи надад олон зүйлийг ойлгуулсан шигээ олон юмыг үзэн ядуулсан. Хад шиг хатуу занг минь чи хайлуулж дөнгөсөн мөртлөө, хөөрч догдолсон сэтгэлийг минь хоромхон зуур царцаасан. Ер нь чи миний амьдралд хэзээ нэгэн цагт заавал гарч ирэх ёстой байсан юм гайтай амьтан.
Амьдралд минь чиний орон зай үгүй ч сэтгэл зүрх минь үе үе надаас чамайг нэхдэг. Харин чи зөвхөн өнөөдрөөрөө л амьдардаг. Үзэл бодол, хэл соёл, өнгө төрх ялгаатай боловч чи бидэн хоёр нэгэн цагийн учигт таарах л тавилантай хүмүүс юм шиг. Бурхан чамайг над руу хэрэгтэй үед минь илгээгээд бушуухан буцаагаад холдуулсан. Чиний тухай зүгээр л бодоход нулимс минь асгардаг, харин чамтай үүрд үлдэх болвол би энэ замыг эргэлзэж тээнэгзэлгүй орхино...